behdin tuncun sitesine hoşgeldınız

                              behdin73@hotmail.com

Apo’nun Ayetleri

Bölümler Kapak İthaf Açıklama 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Dip Notlar İsim dizini

23 AÄŸustos 1993 Beyrut  Bölüm: 9 Bir ülkede veya örgütte diktatörlüğün olup olmadığını anlamak istiyorsanız, orada dalkavukların bulunup bulunmadığına bakınız. Öyle saatlerine yakın Eşrefiye otelinin önünde bir taksiye binerek Kızılhaç komitesine gidiyorum. Komitede çalışan Faysal Nehmen, benimle biraz sohbet ettikten sonra, evinden benim için getirdiği, içinde bir pantolon ile bir gömlek olan poşeti uzatıyor. Teşekkür ederek alıyorum. İsrail ve Hizbullah örgütünün Güney Lübnan´daki çatışmaları üzerine konuşuyoruz, Faysal Sii olduğu için Hizbullah’a ilgi duyuyor. Lübnan’da kelimenin tam anlamıyla bir savaş var. İsrail Hava Kuvvetlerine bağlı uçaklar, bombaları Güney Lübnan´ın yerleşim birimlerine atıyorlar. Bomba gürültülerinden Beyrut´taki binaların camları titriyor. Savaş tırmandığından, Kızılhaç çalışanlarının hepsi meşgul. Delegasyon, Pascal´ın başkanlığında sürekli toplantı halinde. Marie Rose telsizin başından ayrılmıyor, "tyr tyr tyr Beyrut" deyip duruyor. Faysal´a Almanya´ya bir telefon açmak istediğimi söylüyorum, Pascal´ın "okey" inden sonra Hüseyin ile görüşüyorum. Hüseyin: "PEN, IGM, Uluslararası Af Örgütü sana vize verilmesi için Alman Dışişleri Bakanlığına baş vurdular" diyor. Selamlarımı ileterek otelime dönüyorum. Yolda bir kot pantolon, bir tişört, bir spor ayakkabı satın alıyorum. Artık Almanya´ya gidebileceğime kendimi inandırmaya çalışıyorum. 1992´nin mart ayında Bekaa´daki Mahsum Korkmaz Akademisinde idim. Kar yağmış hava soğumuştu. Ulu önderimiz bana: "Hazırlan Almanya´ya gideceksin" demişti. Akademi yönetiminde komutan olarak görev yaptığım dört ay içinde beni eleştirmemiş, düşüncelerime önem veriyormuş gibi davranmıştı. Akademide kaldığım sekiz ayın ilk dört ayında sürekli saldırmış, yermiş, gözden düşürmüş, gözaltında tutmuş, takibe almıştı. Son dört ayında ise; kendi deyimiyle ayağa kaldırmaya çalışmıştı. Bu onun önemli bir taktiği idi; "Önce düşür, sonra kaldır, kendine bağla" taktiği. Almanya´ya gitmek için Sam´a gitmeden bir gün önce, ikimiz misafirhanede karşılıklı sohbet ederek, özel hazırlanan öğle yemeğini yemiş, yemekten sonra Ebubekir ve Mustafa Gezgör´ü yanımıza alarak silahlı muhafızların güvenliğinde, dağ yürüyüşüne çıkıp, karlı dağlarda fotoğraf çektirmiştik. Akşam üstü missafirhaneye tekrar döndüğümüzde görevlendirme üzerine konuşmuştuk. Avrupa örgütünün merkez üyesi, Sexwebun ve Berxwedan gazetelerinin koardinatörü, Avrupa basın temsilcisi olarak atanıyordum. Ulu önderimiz görevimin çerçevesini çizdikten sonra; "Medya’da orada, senin kalacağın yere yakındır. Burada yaptığın gibi yine çatışmayasınız! O da merkezdedir birbirinizi anlayışla karşılayın" dedi. Bu konuşmamızdan iki ay önce Faysal Dunlayıcı bana "Selim arkadaş, önemli görevler seni bekliyor, önderlik sana büyük önem veriyor. Dikkat etmişsen hayati konularda, özellikle senin düşüncelerini soruyor ve dikkate alıyor" dediğinde "biliyorum" demiştim. Sakine benden önce Güney Kürdistan´daki bir kampa gönderilmiş, orada sesi soluğu kestirilmişti. (26) Bende Avrupa’ya gönderileceğim, eşimle ilişkilerim düzeltilecek, mevki verilecek, böylece denetim altında tutulacağım. Avrupada kaldığım süre zarfında telefon konuşmalarımızda, ulu önderimiz görüşlerime önem veriyormuş gibi görünecek, yaptığım bütün önerileri kabul edecek, fakat kendisine bağlı Avrupa’daki dalkavuklarla çembere alınacaktım; düşürülecek, iş yapamaz, partiden anlamaz, disiplinsiz, uyumsuz, tasfiyeci ilan edilecektim. Bu konuda dalkavuklarına aleyhimde rapor ve ifadeler yazdırtacak, beni bu raporlarla suçlu duruma düşürecek, yargılayacak, sonra raporları göstererek:"ben birşey söylemiyorum, hiç kimseye vermediğim önemi sana verdim, beraber çalıştığın arkadaşların ´önderliğin çizgisini boşa çıkarıyor’ diyorlar, hatta ‘objektif, subjektif ajan’ olduğunu söyleyenler var. Yakının Mesut bile ‘cezaevinden tahliye olduktan sonra, Türk subayı kendisi ile görüşmüş’ diyor. Hakkında çok sayıda ifade var, bu arkadaşların hepsi senin düşmanın değil, önderlik olarak ifadelerini dikkate alacağım, ya çizgiye geleceksin, ya geleceksin" diyerek kendisine bağlanmamı, af dileyerek yalvarmamı, yaltaklanmamı ve dört dörtlük kul olmamı sağlayacaktı. Taktik böyledir ve Almanya´ya gönderiliyorum. Almanya´ya vardığımda ulu önderimizin benim hakkımda yaptığı "ikinci tip önderlik" dağerlendirmesi, Serxwebun gazetesinde, mart sayısında yayınlanmıştı. Avrupada’ki dalkavuklara benim hakkımda verilmiş bir talimattı bu. Çalışmaya başladığım ilk haftada kuşatmayı ve takibi hemen farketmiştim. Süre içinde gazetelerle uğrastığımda: "Kendini bir gazeteci gibi görüyor, örgütle uğraşmıyor" eleştirilerine muhatap oldum. Örgüt işleriyle, kitlelerle uğraştığımda: "Özel ilişkiler geliştiriyor, kitleleri kendine bağlıyor, gazete işlerine bakmıyor" deniliyordu. Avrupada yaşayan Kürt aydınlarını Berxwedan gazetesinin etrafında topluyorum, ulu önderimiz telefonla bana: "çok iyi yapıyorsun" derken, dalkavuklara: "Gazete cephe gazetesi olmaktan çıktı, aydın gazetesi oldu" eleştirisini yaptırıyordu. Eşimle ilişkilerimi düzeltiğimde, bu kez dalkavuklar: "Akademide kanlı bıçaklıydınız, burada neden ilişkilireniz düzeldi? "eleştirisini getiriyorlar. Ardından Radyo ve Televizyon kurma çalışması yapmamı onaylıyorlar, ardından "dört ay boyunca örgüt sorunlarını bir tarafa bıraktı, örgütü radyo televizyon sorunlarıyla meşgul etti" propagandası yaptılar. Avrupa örgütünün kararıyla Rio Djenerio´da yapılan PEN kongresine gidiyorum, daha sonra dalkavukların suçlamasına maruz kalıyorum.Yeni ülke ve Özgür Gündem için çok sayıda fotograf makinası ve kamera, kendi olanaklarımla temin ediyorum, daha sonra bunu yargı konusu yapıyorlar. Avrupada bana kurulan tuzakların tümünü izah etmek başka bir kitabın konusu olacağından, burada anlatmaya gerek görmüyorum. Ama kurulan tuzakları biliyorum. Bir mayın tarlasındaydım, ispiyoncu gözler, ağızlar ve kulakların denetimindeydim. Konuşmalarımın ötesinde oturuşum, kalkışım, bakışlarım, bütün davranışlarım, duygularım hayallerim bile göz altındaydı. Ben de herşeyin izleyicisi ve gözleyicisiydim. Beni nasıl düşüreceğini, nasıl tasfiye edeceğini, sabır ve sükunetle takip ediyordum. Bana karşı uygulanan yöntemleri anlayabilirsem, benden önce tasfiye edilen, öldürülen, intihara sürüklenen, susturulan, kaçırtılan binlerce insana yapılanı anlamış olurdum. Bunun için bir çok şeye katlanıyor, gün geçtikçe yeni iğrençliklerle karşılaşıyordum. Avrupada oluşturulan yapıyı kısa da olsa izah etmem gerekir; gazetelerin başına geçtiğimde, önce Serxwebun gazetesini inceledim. Bu gazetede sadece ulu önderimiz kendi adıyla yazı yazabilir, başka kullar, ancak ulu önderimizi öven ve ona karşı gelen bir kulu alçaltan yazılar, yazdıklarında asıl isimlerini kulanabilirlerdi. Bu gazetede sadece ulu önderimizin ve şehitlerin resimleri yayınlanır -istisnai durumlar hariç- başka kuların resimleri yayınlanamaz. Sehitlerin yalnız birer fotoğrafı yayınlanırken, ulu önderimizin beşten otuza kadar değişik pozdaki fotoğrafları her sayısında yayınlanır. Birgün gazete çalışanlarına, "Arkadaşlar, kendi imzamızla Serxwebun ve Berxwedan gazetelerine yazı yazamaz mıyız?" diye soruyorum. Yazamıyacağımızı bildigim halde bir iki dalkavuğun bu konudaki düşüncelerini öğrenmek istiyorum. Dalkavuk bir bayan: "Olur mu Selim arkadaş, bu gazeteler partinin gazetesidir, şehitlerin kanıyla yaratılmışlar, kollektif bir yapıları vardır, kişiler burada kendi imzalarıyla yazı yazıp meşhurlaşamaz" diyerek, resmi ideolojiyi tekrarlıyordu. Gazetelerin kollektif olduğu söyleniyor, ama yalnız tek bir kişi kendi yazı ve resimlerini yayınlatıyor. Gazeteler şehitlerin kanıyla yaratılmış deniyor ama, bu şehitlerin kanı bir kişinin tekeline konuluyor, kişilerin ünlenmemesi gerekçesiyle kendi imzalarıyla yazı yazmalarına izin verilmiyor, bir kişi ‘meşhurlaşmak’ için gazeteleri tek başına kullanıyordu. Dalkavukların "Gazeteler şehitlerin kanıyla yaratılmiş, kollektiftir, bunun için kimse kendi imzasi ile yazı yazamaz, fotoğrafını basamaz" ifadelerinden şunu anlıyorum: Bu gazeteler Apo´nun özel malıdır, kollektif değil, bireyseldir. Bu yüzden sadece onun yazıları ve fotoğrafları yayınlanır. Onun dışında birinin kendi imzası ile yazı yazması yasaktır. Çünkü yalnız onun tanınması gerekiyor, başkaları kendi imzalarıyla yazarlarsa bireycilik bozulur, kollektif bir gazete haline gelir, diktatör kollektivizim değil, diktatörlük istiyor. "Benim anladıklarımın tersini anlayan dalkavuklar ile kendi aramdaki farka bakıyorum; gerçek ile yalan arasındaki farkı görüyor, dalkavuklardan nefret ediyorum. Süre içinde gazetelere haber ve imzasız yazılar yazanların mantıklarını ve düşüncelerini inceliyorum. Aslında bunların mantığını incelerken, diktatörlüğün analizini yapıyorum. Yazı yazanlar, düşünce üretmiyorlar. Ulu önderimizin geçmiş, günümüz ve gelecekle ilgili her konuda düşünce ürettiğine, yeniden düşünce üretmenin gereksizliğine inanıyorlar. Buna inandırıldıkları için, yazılarını kaleme almadan önce ulu önderimizin ayetlerini okuyorlar, ayetlerdeki düşüncelerini yine ulu önderimizin kullandığı kelimelerle kağıda aktarıyorlar. Yalnız şu değişikliği yapıyorlar: Ulu önderimiz ayetlerinde birinci tekil şahısta konuşur: "yaptım, yetiştirdim, yarattım, ayağa kaldırdım" gibi. Onlar ise; "yaptık, yetiştirdik, ayağa kaldırdık" gibi. Gazeteye yazdığım ilk yazı tekil uslupla kaleme alındığından, iki dalkavuk: "Bizim uslubumuz böyle değildir" diyerek yazının yayınlanmasına karşı çıktılar. Durumu izah etmeye çalıştım ama; "Bizim uslubumuz tekil değil çoğuldur. Yani 'ben' yerine 'biz' kelimesi kullanılır. Partinin uslubu böyledir", diyerek diretiyorlardı. Ben de dinlemeyerek yazımı yayınlattım. Onlara, lütfen ulu önderimizin yazılarına bir göz atın, her sayfasında en az yirmi adet "ben" kelimesine rastlarsınız demeye gerek görmedim, deseydim bile "o önderliktir heval" diyeceklerini biliyorum. Böylece anlıyorum ki; "ben" kelimesini ancak tanrı kullanabilir. Çünkü sadece tanrının kişiliği ve sıfatı vardır. Biz kulların ve kölelerinsıfatı olamaz. Biz, biziz. Köle de efendi gibi "ben" derse yasaları çiğnemiş olur. Berxwedan ve Serxwebun gazetelerinin on yıllık bir tarihleri vardı. Almanya' ya gitmeden bu kurumlarda çok sayıda gazeteci ve yazarın yetiştirildiğini düşünüyordum, gittiğimde anladım ki; buralarda çalışanların görevi; ulu önderimizin ayetlerini redekte etmek, yayınlatmak, ayetler çerçevesinde bilinen uslupla bir iki yazı yazmak, büroya gelen haberleri yine önderlik uslubuyla haber yaparak ajanslara göndermekti. Gazetede gazetecilik ve yazarlıktan anlamak, yazarlık ve gazetecilik yapmak, devrimci uslubu terk etmek, çizgiyi boşa çıkarmak, burjuva uslubu konuşturmak olarak değerlendirildiğinden, gazetecilikten anlayanlar seslerini kesmiş, resmi usluba uymuşlardır. Gazete bürosuna her gün çok miktarda haber malzemesi geliyor, bu malzeme, ilkel bir ajitasyon ve propoganda ile "haber" yapılıyordu. Ama hiçbir ajans, radyo, gazete ve televizyon böyle yapılan haberlere değer biçmiyordu. Yapılan haberleri okuyunca: Böyle haber olmaz diyorum. "partinin uslubu böyledir, biz burjuva uslubuyla haber yapamayız" diyorlardı. Konunun anlaşılabilmesi için bir örnek vermem gerekiyor: Bitlis' te bir çatışmada üç gerilla ve sekiz askerin öldüğü haberi geliyor. Bu malzeme ile şöyle bir haber yapılıyor: "Bitlis' te kahraman gerillalarımızla vahşi, çapulcu Türk ordu sürüleri arasında çıkan üç günlük bir savaşta halk kurtuluş ordumuzun üç kahraman neferi 'yaşasın başkan Apo' sloganlarıyla şehit düşerken, Türk ordusuna kahr edici darbeler vurmuş; sekiz askeri imha etmiş, çok sayıda askeri de yaralamıştır." Böyle yapılmış bir haberin hiçbir ajans tarafından yayınlanmayacağını biliyorum. Dalkavukların "Parti uslubu bozulmamalıdır" diretmelerine aldırmadan haberlerin nasıl yazılması gerektiğini izah ediyorum. Gazetecilikten anlayan bir arkadaş benden cesaret alarak biraz gerçeğe uygun haberler yapmaya başlıyor. Aradan kısa bir zaman geçiyor, başta BBC olmak üzere bir çok ajans ve gazete haberlerimizi manşetten veriyor. Haberlerin altında kullandığımiz KURD-HA on yıllık Berxwedan ve Serxwebun isimlerinin çok çok önüne geçiyor. Ve uluslar arası özellik kazanıyor. Bu çalışmalarımıza karşılık dalkavuklar ulu önderimize ve Avrupa koordinatörüne telefonlarla "gazete ve ajans, parti uslubundan uzaklaştırılarak burjuva uslubuna çekiliyor" ihbarlarını yağdırıyorlardı. Serxwebun Gazetesinde çalışan yeteneksiz, kaprisli, birkaç kez uygulamalardan geçirilip köleleştirilen bir bayanın, beni takip etmek, denetim altında tutmak, ayağımı kaydırmak ve yetki alanlarımda suni sorunlar yaratmakla görevlendirildiğimi anlıyorum. Bütün kurumlarda; yalan, ispiyonculuk, entrika, ayak kaydırma, güvensizlik diz boyuydu. Kimse doğru dürüst kimse ile konuşmuyor, herkes birbirinin kuyusunu kazmaya çalışıyordu. Birbirlerinin hatalarını oturup tartışarak kendi aralarında çözme yerine; telefonla Koordinatöre veya ulu önderimize rapor etme adı altında ispiyonluyorlardı. En iyi ispiyoncu, önderlik çizgisinin en iyi uygulayıcısı olarak düşünüldüğünden, aralarında inanılmaz bir rekabet vardı. Bu durum; güven, arkadaşlık bağı, yoldaşlık ilişkisi diye bir şey bırakmamıştı. Kısa zamanda durumun vahametini anlıyorum, böyle bir ortamın kim tarafından ve neden yaratıldığını kavrıyorum. Hemen gerekli toplantılar düzenleyerek, bu ilişkilerin son bulması gerektiğini, birbirleri hakkında eleştirisi olanların, eleştirilerini resmi toplantılarda söylemelerin icap ettiğini, bunun dışında kişilerin ardından dedikodu yapmanın, resmi toplantılarda söylenmeyen düşüncelerin koordinatör veya önderliğe telefonla aktarmanın suç sayılacağını söylüyorum. Toplantılardan kısa bir süre sonra, ortalığın sakinleştiğini, dedikoduların sona erdiğini, arkadaşlar arasında güven bağının geliştiğini, yoldaşlık ilişkilerinin hakim hale geldiğini, kurumlarda hiçbir olumsuzluğun kalmadığını, daha sonra yaptığımız genel toplantıda tespit ediyoruz. Ulu önderimiz ve ona bağlı olarak çalışan Avrupa koordinatörü; kendilerine giden ihbar telefonlarının kesildiğini, iç didişmenin bittiğini, yoldaşlık ilişkilerinin pekiştirildiğini anlamış olacak ki; koordinatörle bir telefon görüşmemizde: "sizin denetim alanınızda bir uzlaşma söz konusudur, bu eleştiriliyor haberiniz olsun" dediğinde, her şeyi daha iyi anladım. Didişme, sorun, ayak kaydırma, entrika, ispiyon, ihbar olunca; "denetim alanınızda sorun var, hakim olamıyorsunuz", bunlar son bulunca; "uzlaşma var" eleştirileri geliyordu. Diktatör kaostan değil, uzlaşmadan korkuyordu. Bir alanda çalışanların kendi aralarındaki çelişkileri, çatışmaları, dedikoduları, entrikaları, güvensizlikleri, ispiyonculuğu bitirmesi demek, diktatörlüğün bitmesi demekti. Çünkü diktatörlük tüm bunların toplamıdır. Denetimim altındaki alanlarında sorunlar bitince, bayan gözetleyicim, bu kez sunni sorunlar yaratmaya başladı. Bir defasında telefon defterimi kayıp etmiştim; bunu duyar duymaz kıyameti koparıyor, yanındaki arkadaşlara "Olur mu arkadaşlar, nasıl oluyor da telefon defterini kayıp ediyor?" diye soruyor, ardından; "defter Alman polisinin eline geçerse, örgüt çöker. Bu kadar tedbirsizlik olur mu?" diyerek arkadaşların yanından ayrılıyor, bu ‘vahim durumu’ acil olarak ulu önderimize telefonla iletiyor. Muhtemelen "başkanım çok tedbirsiz, bu gün telefon defterini kayıp etti; Alman polisinin eline geçerse kurumlarımıza yönelirler" diyor. Defterimi kayıp ettiğimin üçüncü günü, Mahsum Korkmaz akademisinin bütün öğrencileri, telefon defterimi kayıp ettiğimi Bekaa'da duyuyorlar. Oysa kayıp olan defterde sadece sekiz telefon numarası vardı; bunlardan birisi Kürdistan Komite' nin, biri Berxwedan' in, biri Frankfurt Derneğinin, diğerleri tanıdıklarımın özel telefon numaralarıydı. Kaldı ki, Avrupa'da bütün kurumlarımız legaldi. Telefon numaraları da Alman Polisinin elindeydi. Bu sorunun yarattığı olumsuzluklar düzelince bu kez yeni bir sorun çıkardı; Berxwedan da çalışan Battal ve Mehmet'in salonda asılı olan ceketlerinin ceplerindeki pasaportları çalınarak; "denetim yok, disiplin yok, hırsızlık oluyor. Bu pasaportlar başka işlerde kullanılıp yakalanırsa, polis şirketi kapatır" yaygarasını kopardı. Sorunu ulu önderimize kadar ulaştırdı. Bayanın buna benzer adi yöntemlerden vazgeçmeyeceğine inanınca, eşimin Berxwedan Gazetesine uğradığı bir sırada söz konusu bayanla eşimi bir odaya alarak bayana şunları söyledim: "Sen bunları bilinçli olarak yapıyorsun, bu günden itibaren bunları bırakacaksın, ben hiç kimseden çekinmem, yoksa seni buradan kovarım, bir daha da buraya adımını atamazsın" dedim. Söylediklerimin karşısında kaskatı kesildi. Ne yapsın zavallı? Kendisine verilen görevi doğru dürüst yapamıyor, ağzına gözüne bulaştırıyordu. Oktay, büroya gelen haberleri, yeniden yazıp haber haline getirdikten sonra, Özgür Gündem ve Yeni Ülke Gazetelerine fakslıyordu. Bu haberler genellikle Yeni Ülke Gazetesine manşet oluyordu. Ben de her hafta Yeni Ülke Gazetesine bir köşe yazısı yazıyordum. Yazılarımda kendisini övmediğim için her hafta adımın çıkmasına tahammül etmeyen ulu önderimiz, bu bayanı kullanarak yazı yazmamı engelledi. Kurumlarda çalışanlar, bayanın bu işleri kendi başına yaptığı inancındaydılar. Bu yüzden ona karşı tavır alınca, cezaevinden yeni tahliye olmuş çocuk ruhlu biriyle bir eve kapandılar, kokuları çıkmayana kadar dışarı çıkmadılar! Katıldığım son cephe toplantısında bu bayan tarafından kafaya alınan çocuk ruhlu Mazlum: "Selim arkadaş Berxwedan bürosunda pijama ile dolaşıyor, bu durumu Parti ahlakıyla çelişiyor" dedi. Oysa ben hiçbir zaman pijamayla dolaşmamıştım. Sabahları uyandığımda elimi yüzümü yıkamadan önce eşofmanla dolaşmıştım. Ahlaksızlığımı pijamaya sararak konferans toplantısında aleyhime kullanan ulu önderimizin bu iki kullanmalığı, ben Bekaa’da bunların da raporlarının etkisiyle soruşturmaya alındığımda, bu şahıslar Almanya’da kaldıkları evde uygunsuz bir şekilde yakalanarak tecrit ediliyorlardı. Almanya'ya gittiğimde eşimle olan ilişkilerimi anlatmam gerekiyor. Çünkü bu ilişkilerde de bir diktatörlüğün analizini göreceksiniz. Almanya'ya vardıktan iki gün sonra eşimle telefonda görüştüm: "Sen dünyanın en adi yaratığısın, seninle artık hiçbir ilişkim olamaz, durumu ailene ve aileme bildiriyorum" dediğimde, "Selim yapma, sakin ol, bir araya gelelim, konuşalım, sana anlatacaklarım var, yarın Memiş dayıya gel" dedi. Bu kadın orada baskı altında kaldı, bana karşı kullanıldı. Konuşayım, belki gerçekleri daha iyi öğrenirim diyerek bir gün sonra Duisburg' da oturan yakınım Memiş dayının evine gittim. İçeri girdiğimde eşim bir odada Memiş dayı ve eşiyle oturuyordu. Güler yüzle "Hoş geldin" dedi. Ben de soğuk bir ses tonuyla "Hoş bulduk" diyerek oturdum. Memiş dayı ve hanımıyla saat 23'e kadar sohbet ettik. Bingöl'deki gelişmeleri, kırsal alandaki durumu öğrenmeye çalıştım. Saat 23.10 da Memiş dayı, yatak odamızın hazır olduğunu söyleyince; "İyi geceler" diyerek yatak odamıza geçtik. Odada iki ayrı ranza vardı ve birbirine uzaktı. Ben kapının karşısındaki pencerenin dibine konulmuş ranzanın yanına gidip soyundum, Bir eşofman giyerek iyi geceler demeden yatağa girdim. Eşim kapının arkasındaki yatakta oturmuş düşünüyordu. Aradan epeyce zaman geçti, odada tam bir sessizlik vardı, eşim aniden oturduğu yerden kalkarak yattığım yatağa doğru geldi, üstümdeki yorganı alarak ayağıma kapandı, ağlamaya başladı. Ayaklarımı çekiyor, kafasını itekliyorum. O hem ayaklarımı öpüyor, hem de ağlıyordu! Düşünebiliyor musunuz! Akademide benimle konuşmayan, bana karşı düşman kesilen, bana karşı araç olarak kullanılan, ölümün pençesinde inlerken beni doktora göndermeyen eşim, Almanya'da ayaklarıma kapanıp ağlıyordu! Hiçbir kanıt bir diktatörlüğü bu sahne kadar açık anlatamaz. Eşimi karşıma alıyorum, göz yaşları durmaksızın akıyor, dudakları ağlamaklı, anlamsız gözlerle bana bakıyor. "Anlat, her şeyi anlatacaksın!" diyorum. Hiçkırıkları artıyor, sarılıyor bana. Bütün ısrarlarıma rağmen hiçbir şey konuşmuyor. Sorularıma sadece ağlamakla yanıt veriyor. Ben de, beni ispiyonlar diye bildiklerimi anlatamıyorum. O, gerçekleri bana anlatmaktan, itiraf etmekten; ben de ona açılmaktan korkuyorum. Ve neticede ben de ağlamaya başlıyorum. Trajedik bir durum; konuşamıyor ağlıyoruz, yaşadıklarımızı ağlamakla birbirimize anlatıyoruz. Ben onun neden ağladığını biliyorum, o da biliyor neden ağladığımı. Ara sıra "Anlat, neden öyle davrandın!" diye soruyorum, ağlamak ve susmakla yanıt veriyor. Ve tekrar bana sarılıyor, itiyorum onu. "Artık seni sevemem, gönül bahçemdeki bütün çiçekleri çiğnedin, harabeye çevirdin gönül bahçemi, sevgimi kirlettin, sevgimin katili, düşüncelerimin polisi oldun, seni nasıl sevebilirim? Sen artık dürüst, bildiği gerçekleri söylemekten çekinmeyen cesur Aysel değilsin, sen korkak, ürkek, sahtekar Medya' sın" diyorum. Ne söylemek istediğimi anlıyor, yanıt vermiyor, uzanıyor yanıma. Sessiz, ruhsuz, sevgisiz, içine sıcak su doldurulmuş plastik bir kadın gibidir yanımda. Ben de yanında sırt üstü uzanarak gözlerimi tavana dikerek düşünüyorum. D. Bakır Cezaevinin korkunç işkenceleri altında korkmayan, boyun eğmeyen ikimiz, burada korktuğumuz için birbirimizle konuşamıyoruz. O benden mi korkuyor, ben ondan mı korkuyorum, yoksa ikimiz ONDAN mı korkuyoruz? Garip bir korku, esrarengiz bir korku, Freud' un bile çözemeyeceği iğrenç bir korku! Ben eşimin burada da, bana karşı kullanıldığını düşündüğümden ona bildiklerimi ifade etmekten korkuyorum, diktatörlüğün düşünce polisi olduğuna inanıyorum. Peki o neden korkuyor? Eğer düşünce polisi değilse, baş kaldıracağımdan ve öldürüleceğimden mi korkuyor, ihanet damgasından ürküyor ve ağlıyor. Bu ilk gecemizden sonra bir yıllık bir zaman süreci içinde kendisiyle bazı buluşmalarım oldu. Ama hiç sevmedim, rastgele bir kadın gibiydi yanımda. Kendisine hakaret ettiğim, tekmelediğim geceleri hatırlıyorum. Onu tekmelerken aslında diktatörlüğü tekmeliyor- dum. Ama benim boyun eğmeyeceğimi, yaratılan ortamı kabul etmeyeceğimi, korktuğu felaketin bir gün olacağını çok iyi biliyordu. Benimle birlikte hareket etme cesaretini kendinde bulamadığından boyun eğmem için sürekli nasihatlerde bulunuyordu. Avrupa'da ki dalkavukların, ulu önderimizden daha fazla tanınmamam için, onun deyimiyle öne çıkmamam için talimat aldıklarını, bazı önlemlerden sonra görüyordum. HEP ile ilişki kurmam engellendi. Büyük kitle gösterilerinde konuşmama yasak konuldu. Kendi adımla gazetelerde yazı yazmam uygun görülmedi. İlginç bir olay tedbirleri daha da açığa çıkardı. İslami Cihat Örgütü, (Kontr Gerilla, isim paravandır) benim hakkımda ölüm kararı almış ve bu kararı gerekçelendirerek İstanbul'da yayınlanan Yeni Ülke Gazetesine fakslamıştı. Yeni Ülke Gazetesi de bu kararı olduğu gibi Almanya'da yayınlanan Berxwedan Gazetesine göndermişti. Karar Berxwedan gazetesinde çalışan Oktay tarafından BBC'ye fakslandı. BBC akşam haber bülteninde: "İslami Cihat Örgütü gazeteci ve yazar Selim Çürükkaya hakkında ölüm kararı aldı. Ve bu haberi çeşitli haber ajanslarına gönderdi" diye verdi. Bu haberden bir gün sonra Avrupa koordinatörü telefonla Oktay'ı arayarak: "Niye o haberi BBC' ye verdin?" diye sorarak azarlıyor. Oktay durumu bana anlatınca; koordinatörün de ulu önderimiz tarafından azarlandığını biliyordum. Çünkü bunun ardından kaleme aldığım ve kendi imzamla Berxwedan' da yayınlattığım "Rio da Kürdistan" adlı yazım ulu önderimizin eline geçince, Oktay' ı telefonla arayarak yazımın altındaki imzamdan dolayı azarlıyor. Ulu önderimiz bu azarlamalarıyla şunu demek istiyordu: "Ben bu adamı tasfiye edeceğim, öldüreceğim, intihara sürükleyeceğim veya kaçırtacağım neden daha fazla tanınmasına müsaade ediyorsunuz?" Ben söylemek istediklerini çok iyi anlıyor, beni nasıl tasfiye edeceğini izleyerek belleğime not düşüyordum. Bir gazeteci (İrfan Cüre) Kürdistan Ulusal Meclisi ile ilgili benimle bir söyleşi yapmıştı. Söyleşinin giriş bölümünde, benim haberim olmadan kendi gözlemlerini aktararak: "Selim Çürükkaya' ya geleceğin başbakanı gözüyle bakılıyor" diye yazmıştı. Özgür Gündem' de yayınlanan söyleşiyi okuduğumda "Selim suç dosyan kabarıyor" dedim. Almanya' da Ümit Aşkın'ı gördüm. On beş yıl önce, ilk karşılaşmamızda, ince, uzun boylu, sarışın, bir gençti. TİKKO'nun küçük militanıydı o zaman. Kardeşi Celal ve ablası Saime Aşkın bizim arkadaşımızdı. O TİKKO'da diretiyordu. Kendisiyle çokça tartışmış, ikna etmiştik. Son karşılaşmamızda iri yarı biri olmuştu küçük Ümit. Sarıldı öptü beni, ben de onu. Başka hiçbir şey konuşmadı, konuşamadım Ümit'le. Sadece bakıştık. Gözleri bana: "Hani benim güzel ablam? Niye öldürüldü? (27) Ajan mıydı ablam? Ajan olduğuna sen inandın mı? İnanmadıysan öldürülmesinin nedenini neden araştırmadın? Araştırdıysan niye sessiz kalıyorsun?" sorularını soruyordu sanki. Soramam Ümit, soramam. Soru sormanın karşılığı ölüm. Ve en kötüsü ardından gelen "ihanet damgasıdır" Ümit. Sana neden evinde oturuyorsun, diyemem. 15 yıl önce devrimci olman için, ikna olmanda benim de payım vardı. Fakat şimdi seni ikna etmek için gücüm ve yüzüm yok Ümit, diyor bakışlarım. Ben onu çok iyi anlamıştım, onun beni anlayıp anlamadığını hala bilmiyorum. Essen' de Abdullah Ekinci' nin kardeşi İbo' yu gördüm. O korkusuz atletik yapılı Ibo içkiye teslim olmuş, çökmüştü. İlk sorusu: "Selim ağabey, ağabeyimin ölüm nedenini neden bize söylemiyorlar?" oldu. Henüz yanıt vermeden: "Ajan ise bize kanıtlarını göstersinler" dedi. Hayır ajan değildi ağabeyin, intihar etmiş dediğimde, "Sen ağabeyimi benden daha iyi tanırsın, intihar edecek biri değildi ağabeyim" dedi ve sustu. O zaman Abdullah Ekinci'nin intihar nedenini tam olarak kavrayamamıştım. Bana söylendiği gibi "eleştiriler altında bunalıma girmiş, intihar etmiş"e inanmış ve bu konuda Berxwedan gazetesine bir anma yazısı yazmıştım. Son Bekaa'da ki tutuklanmamda bana dayatılan yöntemleri gözlerimle görünce Abdullah Ekinci'nin neden intihar ettiğini anlamaktan ziyade, gördüm! Sevgili İbo, 1984 yılının 15 Ağustosunda Sırnak baskınının komutanı olarak ülkemizin bağımsızlığı ve halkımızın özgürlüğü için silahlı mücadeleyi başlatan komutan Abdullah Ekinci' nin son büyük eyleminin nedenleri anlaşılmıştır. Yakında halkımız ve gelecek nesiller de anlayacaktır. Brüksel açlık grevinden (28) sonra Paris'e gitmiştim. Köylüm ve akrabam Mahmut Tunç Paris' teki Kürt Kültür Derneğinde benimle konuşmak istediğini söylemişti. Konuşmak istemedim. Kendisiyle ne konuşacaktım? Amcan (29) burada yani Paris' te bir kadınla ilişkisi olduğu gerekçesiyle Bekaa Vadisinde kurşuna dizildi, bir çukura atıldı, üstü taş ve toprakla örtüldü mü diyecektim? Hayır konuşamazdım, ikna edemezdim, soracak sorulara yanıt veremezdim. "Açlık grevinden yeni çıktım, konuşacak halim yok, sonra konuşuruz" diyerek atlattım. Birkaç gün sonra Bekaa'da öldürülen Mehmet Tunç' un ablası Berivan, benimle telefon görüşmesi yaptı. Berivan ile aynı yaştayız. Çocukluk arkadaşımdı. Küçükken kuzularımızı birlikte otlatmış, aynı taştan ellerimize kına yakmış, kenger sütünden sakız elde etmiş, Guele Morin'de birlikte yüzmüştük. Bana "kardeşimin akibetini biliyor musun?" diye sorduğunda küçüklük arkadaşıma ihanet ettim, yalan söyledim. "Tam olarak bilmiyorum, araştıracağım" dedim. Oysa o benim yalan söylemeyeceğimi bilirdi. Almanya' nin Essen kentinde Öğretmen Okulu arkadaşım Fadime Yaşar'ın evine gittiğimde Bircan Yıldız'ı hatırladım. Fadime ile Bircan bizim Tunceli Öğretmen Okulunun en küçükleriydi. Devrimci coşku ve heyecanımızın şaha kalktığı o yıllarda, onlar da bize katılmışlardı. Küçücük, kısa boylu bir kızdı Bircan. Onu çok severdim. O da beni. Henüz Halkın Kurtuluşu grubuyla hareket ettiği günlerde, beni ölümden kıl payı kurtarmıştı. Halkın Kurtuluşu örgütünün adamları beni öldürmek istiyorlar, hatta beni öldürecek olan adam, Öğretmen Okuluna gelmiş bekliyor, bana sıkılacak silahı da Bircan aracılığıyla okula sokmuşlardı.Getirdiği silahla benim öldürüleceğimi anlayan Bircan; paniğe kapılarak beni aramaya çıkıyor. Tunceli Öğretmen Okulunun yanındaki tepenin üstünde bulunan havuzun başında otururken, koşarak nefes nefese yanıma geldi, tedirgin lik içindeki haliyle "ağabey, seni öldürecekler" demişti. Ve ben Bircan' ın bu haberi üzerine ölümden kurtulmuştum. Fadime bana Bircan'ı sormadı, daha doğrusu soramadı. Saime Aşkın'la birlikte Lolan kampında ulu önderimizin emriyle kurşuna dizildiğini ikimiz de biliyorduk. Ama nedenini ne ben, ne de o söyleyebilirdi. Sormaması, sormamam bundandı. Mahsum Korkmaz Akademisinden ayrılıp Almanya`ya gitmeden önce arkadaşım Hasan Serik, Hollanda`da ulu önderimizin emriyle öldürülen ve cesedi bir kanalde bulunan Avukat Mahmut Bilgili`nin eşinin; Almanya`daki telefon numarasını vermiş,"Gittiğinde bir görüş" demişti. Görüşmedim Hasan! Telefon numarasının yazılı olduğu kağıdı yırtıp attım. O numara cebimde bir suç aleti gibiydi. Defterimin içindeki kağıda her baktığımda telefon numarası yerine, Av. Mahmut’u görüyordum. Gidip karısıyla ne konuşacaktım? "Eşini çok iyi tanıyordum, avukatlık diplomasını alır almaz bizim davalara bakmak için Ankara`dan Diyarbakır’a geldi, ofis semtinde bir apartman dairesinde kalıyordu, biz de arandığımız için onunla kalırdık. Herşeyini bizimle paylaşır, hem avukatlık hem de militanlık yapardı. 12 Eylül Faşizm`i onu da tutukladı. 1984 barikat direnişinde 30. koğuşta birlikte idik, boyun eğmiyor, "Yaşasın Bağımsızlık ve Özgürlük " diye bağırıyordu.Çok kararlı bir arkadaştı, ancak neden öldürüldüğünü bilmiyorum mu diyecektim? Bunu diyemezdim! Deseydim bile bacın, kocasının neden öldürüldüğünü anlatırdı bana. O zaman başım eğik olurdu, zaten Mahmut`un karşısında hepimizin başı eğikti; bir de bacının karşısında başımın eğik olmasını istemedim. Bir Maraş`lı, bana yaşlı bir kadın`ın öyküsünü anlattı: Maraş`lı kadının genç kızı bağımsızlık mücadelesine katılmak amacıyla evden ayrılmış, aradan yıllar geçince, kızının Bekaa da öldürüldüğünü duymuş ve çıldırmış. Yoldan yürürken genç bir kızın sesini duyduğunda, hemen arkasına döner, iki elini ileriye doğru uzatır, gözlerini yumar ve `Elif, Eliiif, Eliiiiiif ` diye bağırırmış. Kimse karşılık vermeyince, bu kez yana dönüp aynı ismi tekrarlarmış, yine karşılık alamayınca öne, sonra yana dönermiş, hep böyle yana yana, döne döne, Eliiiiif diye diye yürürmüş. Ve Berxwedan telefonları: `Kardeşim 1980´de mücadeleye katılmıştı, bu güne kadar kendisinden hiç bir haber alamadık. Öldüğünü duyduk ama Serxwebun ve Berxwedan`da kendisinden hiç söz edilmiyor, yayınlanan şehit listelerinde adı yok, sizin haberiniz var mı?` `Teyzemin kızı 8 yıldan beri ortada yok...` `Abim 1980’de evi terk etti. Ölmüş mü, sağ mı? Karısı hala kendisini evde bekliyor, sağsa bir haber göndersin. 1985 de köyümüzün çobanı kardeşimin öldüğü ve cesedinin bir çukura atıldığı ihbarını Kars Jandarma Karakoluna yapmış, bunun üzerine jandarmalar çobanın gösterdiği yeri kazıyarak bir torba kemik çıkarttılar, daha sonra bu kemikleri bize teslim ettiler ve bizde kardeşimin kemiklerini gömdük. Aradan 6 yıl geçmiş, şimdi Jandarma köyümüze baskın düzenliyor, kardeşimin ölmediğini, Kars`taki eylemleri kendisinin düzenlediğini söylüyor. Sizden öğrenmek istediğim, gömdüğümüz kemikler kardeşimin mi, değil mi?` Ve ardı arkası kesilmiyor telefonların. Onlar konuştukça, ben de dinledikçe, bir canavarın cinayetlerine tanık oluyordum. Kayıp listesi o kadar uzun ki, cezaevinden çıkıp dışarıyı öğrendikten sonra nerede ise bir kuşağın yok olduğunu gördüm. Türk devletinin öldürdüklerinin isimleri, resimleri, öyküleri vardı. Diğerlerinin ne isimleri, ne resimleri, ne öyküleri, ne de mezarları vardı. Ve işin en kötüsü bunların akibetini sormak suçtu! Dalkavuk sorununu biraz daha açmak gerekiyor. Çünkü dalkavukların tahlili, diktatörlüğün analizidir. Dalkavuklarla diktatörlük, eksi ve artı gibidirler. Diktatörlük pozitif, dalkavuklar negatiftirler, her zaman ve heryerde birliktedirler. Bir yerde diktatörlük varsa, o yerde dalkavuklar vardır. Ortalıkta çok sayıda dalkavuk görüyorsanız, diktatörlük olduğundandır. Gerilla`da yani dağda, insan ister istemez biraz yaratıcı olmak zorundadır. Engellenilmeye çalışılsa da, dağda savaşan insan, açısı dar olsa da düşünür. Düşünce üretir, üretmek zorundadır. Pusudan nasıl kurtulur? Tepeyi nasıl aşar, karşı güce nasıl darbe vurur, nerede ve nasıl saklanır, geçidi nasıl tutar gibi sorulara yanıt vermek zorundadır. Bu yaratıcılığı gelişir. Dağda sadece dalkavukluk yapmakla yaşanılmaz. Ama Avrupa`da durum böyle değil. Avrupa`da sadece dalkavukluk yapmakla yaşanır. Burada dalkavukluk bir geçim kaynağıdır. En iyi dalkavukluk yapan en fazla yükselir, mevki sahibi olur, çocuklarını, karısını besler. Dalkavukların, dalkavukluk yapmak dışında hiç bir becerileri yoktur. Öyle ki dalkavukluk yapmasalar açlıktan perişan olurlar. Ulu önderimiz, bu durumu iyi bildiğinden kendi dalkavuklarına sık sık "ben olmasam hepiniz açlıktan ölürsünüz" derdi. Avrupa`da dalkavukluk bir meslek haline getirilmişti. Burada Kürdistan sorunu, bağımsızlık ve özgürlük sorunu, savaş, katliam, göç gibi sorunların anlatımı, bu konularda kitlelerin bilinçlendirilmesi, örgütlendirilmesi tamamen bir kenara bırakılmış, tüm bu sorunların yerine `serok Apo` konulmuştu. Düzenlenen bütün kitle toplantı ve yürüyüşlerinde konuşulan, anlatılan birinci konu; Ulu önderin büyüklüğü ve yüceliği idi. Atılan sloganlar," Biji Serok Apo" bir daha," Biji Serok Apo"dur. Bütün konuşmalar; "Selam sana ey Serok Apo!" ile başlar," Biji Serok Apo" ile noktalanırdı. Ve ardından alkışlanır. İşin ilginç yanı, kitle toplantılarında dalkavukların hiç birisi önceden hazırlanmış yazılı metine bakmadan konuşamaz. Çünkü beyinleri düşünce üretmez, düşünmez ve düşündüklerini söyleyemez. Kitle toplantıları için ulu önderimizin ayetleri okunarak konuşma metni hazırlanır ve bu metin bir dalkavuk tarafından kitlelere okunur. Böyle okunan bütün yazıların içeriği, üç aşağı beş yukarı aynı olduğundan, dalkavuk henüz konuşmasına başlamadan ne konuşacağı önceden bilinir. Ne yazık ki kitlelerde, on yıldan beri tekrarladıkları "Biji Serok Apo" sloganı dışında bir slogan üretme yetisinden mahrum bırakıldıkları için onlar da " Biji Serok Apo " diyerek tekrarcı oluyorlar. Bu durumu bozmaya çalıştım. Yaptığım kitle toplantılarında Kürdistan`da yaşanan gerçekleri, Türk devletinin yürüttüğü savaşın karakterini, şehirlerde örgütlenmenin olmamasının nedenlerini, dinin ve mezheplerin kullanılmasını, Kontrgerilla ve Hizbullah sorunu gibi konuları anlatırdım. Ama kağıttan okumayarak, kendi uslubumla anlatırdım. Kitleler ilgi ile dinliyor, anlatılanlarla ilgileniyor, gazel okumadığımı, ulu önderimize övgüler dizip kürsüden ayrılmadığımı görünce; benim ile dalkavuklar arasındaki farkı hemen görüyorlardı. Ve benim toplantılarda anlattığım konular, toplantı sonrasında, derneklerde, evlerde tartışmalara neden oluyordu.Yaptığım toplantılardan sonra dalkavuklar müthiş rahatsızlık duyuyorlardı. Ve rahatsızlıklarını şu cümlelerle dile getiriyorlardı: "Selim parti uslubunu değil, kendi uslubunu konuşturuyor. Önderlikten hiç söz etmiyor, önderliğin görüşlerini aktarmıyor" diyorlardı. Bununla yetinmeyerek kitleleri kendi sapık görüşlerine dayanak yapıyorlardı. Kitlelerin içine girerek halkı bana karşı kışkırtmak istendiğinin farkındaydım. "Selim parti uslubu ile konuşmuyor, niye önderlikten söz etmiyor" denmeye başlanmıştı. Doğru olduğuna inandığım çizgideydim. Onların çizgisi ve uslubu kitleleri koyunlaştırmak içindi. Ben ise kitleleri aydınlatmak istiyordum. Diktatörlük ve dalkavuklar kitlelerin aydınlatılmasından ve düşünce üretir hale getirilmesinden en az düşmandan korktukları kadar korkuyorlardı. Dalkavuklar ve uyuşturulan kitleler, yer yüzünde sadece bir türkünün olduğunu ve yalnızca tek bir makamla söylenebilineceğini sanıyorlardı. Ben ise aynı makamla on yıldır tekrarlanan bir türkünün güzelim yaşamı monotonlaştırdığını anlatıyordum. Dalkavukların yaptığı konuşmalar kitleler üzerinde etki yaratmıyordu. Çünkü övgü yapılıyor, ajitativ sloganlar atılıyordu, "Ey analar bundan sonra çocuklarınıza ninni yerine, Biji Serok Apo`yu öğretin, diyorlar. "Kitleler içerikten yoksun konuşmaları dinledikten sonra yeni bir şey öğrenemiyorlardı; ama benim yaptığım konuşmaların içeriği insanları dürtüyor düşündürüyor, sorumluluk duygusunu harekete geçiriyor, görmediklerini gördürtüyor, karanın içindeki gri rengi gösteriyor, uykusunu kaçırıyor, mücadeleye sevk ediyordu. Bu durumdan dolayı kitlelerin bana karşı ilgileri farklıydı. Yani kitleler, dalkavuk olmadığımı anlıyorlardı. Rahatsızlık bundan kaynaklanıyordu. Ve dalkavuklaşmam siyah ve beyaz renklerin dışında renklerin olduğunu, yeryüzünde bir türküden başka türkülerin de bulunduğunu söylemem, tek makamdan başka makamların da olduğunu göstermem rahatsız ediyordu birilerini ve çizgiye uymam isteniyordu. Bunu bütün Kürdistan halkını karşıma almam pahasına kabul etmiyordum. Çünkü ben dalkavuk olmak için PKK`ye katılmamış, 1974`ten beri Kemalizm`in dalkavuğu olmamak için başta ailem olmak üzere bütün Türk ve Kürt halkını karşıma almak pahasına PKK`ye katılarak hayatımı koymuştum. Diktatörlük, örgütün yerine geçince, Avrupa`da çokları dalkavukluğu bir meslek olarak seçti ve mevki sahibi oldu. Çok yakından tanıdığım iki dalkavuk dikkat çekiciydi. Bunların analizi diğerleri hakkında fikir vereceğinden, üzerinde duracağım. Birisi Kürdistan Cezaevlerinde bittiği, tükendiği, Kürdistan inancı kalmadığı için çoluğu çocuğuyla Avrupa`ya kaçtı. Burada dalkavukluk yaparak geçinebileceğine inandığı için, saflara katıldı. Tıpkı Türkiye`nin eski İçişleri Bakanı İsmet Sezgin`e benziyordu. Fiziki ve kafa yapısıyla tıpkı Sezgin. İkisinin karşılaştırmasını yapıyorum, ilginç sonuçlar çıkarıyorum. Türkiye`de o kadar yetenekli insan varken, İsmet Sezgin gibi bir beyinsizin İçişleri Bakanı olması tesadüfi bir olay değildir. Türkiye`de resmi bir ideoloji topluma hakim ve özel savaş rejimi vardır. Resmi ideoloji ve özel savaş; düşünce üreten, kafası çalışan, zeki insanları önemli mevkilere getirmez, böyle insanları yargı karşısına çıkarır, tutuklar, zindanlarda çürütür. İşten el çektirir veya vatan haini ilan eder. Kafası çalışmayan, aptal, sadece kendisine verilen emirleri yerine getirebilen, kendisine dikte ettirileni yineleyeni, bunun dışına katiyen çıkmayan kişileri, sorumlu mevkilere getirir. İsmet Sezgin bu özelliklere sahip olduğu için uzun süre İçişleri Bakanlığı görevi yaptı. Onun yaptığı birkaç basın toplantısını ve konuşmasını televizyondan izlemiştim. Söyledikleri birbirine benziyor, aynı şeyleri tekrarlayıp duruyordu. Konuştukları, Türkiye`deki resmi ideolojinin tekrarıydı. "Türkiye`nin birlik ve bütünlüğüne göz diken eli kanlı eşkiyayı takip ederek, ininde kahredecek güçteyiz. Türk milleti asil ve soyludur, iç ve diş mihraklar bunu bilsinler" diyordu. Bu kara renkli tek tip tablo; bu aynı türkü, aynı makamdan 70 yıldan beri söyleniyordu. İsmet Sezgin basit bir tekrarcıydı. Bizde de resmi ideoloji var ve hakim. Resmi ideolojiye İsmet Sezgin’ler gerekli. Kafası çalışanlar, düşünce üretenler, karanın içinde griyi görenler; iflah olmaz, düşkün, hain ve düşman olarak gösterilmeliydiler. Bunlar ya öldürülüyor ya cezaevlerine atılıyor ya da gereksiz ilan ediliyorlardı. Kafası çalışmayan, düşünce üretemeyen, sadece ulu birinin söylediklerini tekrarlayan, Avrupa`da göbek büyüterek beyinlerini küçülten, kitlelere "Analar çocuklarınıza ninni yerine; Biji Serok Apo"yu öğretin diye bağıran İsmet Sezginler gerekliydi. Başka biri daha vardı: Bu da 12 Eylül darbesinden önce çoluk çocuğuyla Avrupa`ya yerleşmişti. O tarihlerden beri Avrupa`da dalkavukluk yaparak kalabilmiş, savaşa katılmayı aklının ucundan bile geçirmemiş, halkın olanaklarıyla beslenmiş bir Yıldırım Akbulut´tu. Türkiye`de Yıldırım Akbulut`un ANAP Hükümetleri döneminde uzun süre İçişleri Bakanlığı ve Başbakanlık yapması da tesadüfi bir olay değildi. Özal Cumhurbaşkanı seçildikten sonra ANAP, milletvekilleri içerisinde en beyinsizi, en öküzü, en aptal kişiyi Başbakan olarak seçti. Çünkü resmi ideoloji ve özel savaş böyle birisine ihtiyaç duyuyordu. Bizdeki resmi ideoloji ile bizdeki Akbulut tencere ile kapak gibi tam birbirlerine uyuyorlardı. İşin ilginç yanı, bizim Akbulut’la bizim Sezgin birbirlerini çok sever, birbirlerini destekler, her konuda aynı düşünürlerdi. Daha doğrusu, düşündüklerinden değil, ortak yanları düşüncesiz olduklarıdır. Benim tanınmamdan ya da popüler olmamdan rahatsızlık duyuyor, bunu zaman zaman bana söylüyorlardı. Bir defasında onların bu yöndeki eleştirilerini dinledikten sonra: "Popüler olmak için yetenek gereklidir. Siz beş veya on yıldan beri Avrupa`dasınız, her yerde siz varsınız, bütün toplantılarda siz konuşursunuz, ama siz yine yoksunuz. İnsanların kafalarında iz bırakamıyorsunuz, yetenekleriniz yok, düz insanlarsınız, tanınsanız bile Akbulut ile Sezgin´in tanındığı gibi tanınırsınız" dediğimde suratları kıpkırmızı kesilmişti. Avrupa`da yapılan Kürdistan Ulsal Meclisi seçimlerini bunlarla birlikte organize etmiştik. Ulu Önderimiz, şubat 1992 yılında Ulusal Meclis ile ilgili Mahsum Korkmaz Akademisinde bir konuşma yapmış, bu konuşma Avrupa`ya ulaşmıştı. Biz de mayıs 1992 de Ulusal Meclisin kurulması, milletvekillerinin seçilmesi için gerekli çalışmalara başladık. Dalkavuklar, düşünce üretme yeteneğine sahip olmadıklarından, ulu önderimizin meclisle ilgili yaptığı konuşmayı tekrarlayıp duruyorlardı. Oysa çalışmalar ilerledikçe onlarca sorun ortaya çıktı, bu sorunlar karşısında tıkanıp kalıyorlardı. Örneğin seçim nasıl yapılacak, kimler seçime katılabilecek, kimler oy kullanabilecek, diğer Kürt grupları seçime katılabilecek mi, Kürdistan`da seçim nasıl yapılacaktı, HEP milletvekillerinin durumu ne olacak, oluşacak meclisin Güney Kürdistan’da oluşmuş meclisle ne gibi ilişkileri olacak, Suriye Kürtlerinin durumu ne olacak, eski Sovyetlerde yaşayan Kürtler meclise aday gösterilebilecekler mi, gibi pek çok soru ortaya atılmıştı. Dalkavuklar düşünce üretme yeteneğinden yoksun bırakıldıklarından, bu sorulara yanıt veremiyor, ulu önderin yüce düşüncelerini bekliyorlardı ki, tekrarlayabilsinler. Ulu önderimiz de meclis konusunu bir propaganda konusu olarak gördüğünden bu konularla ilgili düşünceleri yoktu. Ulu önderimizin bu tür ağır konulara aklı ermez. Durumun böyle olduğunu görünce bütün konulara açıklık getirdim. Gazetelere yazılar yazdım, benimle yapılan röportajlarda sorulan sorulara net yanıtlar verdim, kitle toplantılarında görüşlerimi söyledim. Seçim kurulunda seçimin yapılış biçimiyle ilgili düşüncelerimi kabul ettirdim. Böylece seçimin yapılış biçimi ve meclis ile ilgili görüşlerim resmileşti. Böyle bir durum ortaya çıkınca; Akbulut ve Sezgin resmi görüş haline gelen görüşlerimin savunucuları oldular. Ulu önderimizin bu konuda zaten görüşleri yoktu. Dalkavuklar da düşüncesizdi. Kitlelerin sorularına yanıtlar verince, aydınlatılmamış konuları aydınlatınca onlar da benim söylediklerimi tekrarlamaya başladılar. Ulu önderimiz oluşan atmosferi tam olarak bilmiyor, meclis çalışmalarını iyi buluyordu. Meclisle ilgili ürettiğim düşünceler, konuyla ilgili verdiğim demeçler, röportaj sorularına verdiğim yanıtlar, kitle toplantılarında yaptığım konuşmalar, hem bizim kitleler, hem de Avrupalı bazı çevreler üzerinde olumlu bir izlenim yaratmaya başlamıştı. Meclis ve seçim çalışmalarının Avrupadaki Kürt kitleleri içinde yeni bir atmosfer yaratması, konuyla ilgili bir çok yayın organında yazılarımın yayınlanması, bir gazetenin benden "geleceğin başbakanı" olarak söz edince Akbulut ve Sezgin’e "öne çıkmasın" talimatı verildi. Diktatörlüğün mantığı buydu. Öne çıksam kendisinin geride kalacağına inanıyor. Oysa sorun bu değil ve benim de böyle bir amacım yoktu. Akbulut ile Sezgin bu "öne çıkmasın" talimatını öylesine acemice uyguluyorlardı ki, ister istemez tepki duyuyordum. Giesen’de yapılan meclis konferansında beş kişi divana seçiliyoruz. Seçildiğimiz yerden kalkarak divan masasına geçtik, henüz kendi aramızda divan başkanı seçmeden, Akbulut alelacele Sezgin`i parmağı ile dürterek "divan başkanlığına geç, delegelere teşekkür et" diyor. Bu yöntemin anti demokratik bir yöntem olduğunu söylüyorum, beni suçlu duruma düşürmeye çalışıyorlar. Milletvekillerini tanıtmak amacıyla basın toplantısı düzenleyip; meclisin biçimini, amaç, ve çalışma yöntemini, bileşimini basına anlatacağız. Basın toplantısı için bir sözcü gerekiyor. Akbulut Sezgin`in, Sezgin de Akbulut’un yapmasını istiyor. İkisinin de benim sözcülük yapmamam konusunda anlaştıkları belli oluyor. Çünkü ben yaparsam öne çıkarım! İkisi de; onlara talimat veren de, benim Akbulut ve Sezgin’den daha iyi sözcülük yapacağımı biliyor. Meclis grubunun demokratik çalışmasını talimatla engelliyor. Öne çıkmamdan, daha fazla tanınmamdan korkuluyor. Yakın zamanda beni de hal edecek ya kitlelerin kafasına düşebilecek kuşkuları şimdiden yok etmeye çalışıyor. Sezgin ile Akbulut basın toplantısında konuşamazlar. Gazetecilerin soracakları sorulara yanıt veremezler. Bunu çok iyi biliyordum. Palu`lunun eşeğini tanıdığı kadar, ben de adamlarımı tanıyordum. Bunların ezbere bildikleri bazı sözler vardır. Bunlar bizim kitle toplantılarında kitleleri hipnotize ederek sürüleştirmek amacıyla okunan gazellerdir. Bu gazelleri dünya basını karşısında da tekrarlayarak bizi rezil edeceklerinden veya Saddam Hüseyin’in karşısında göbek atan milletvekilleri konumuna düşeceklerinden korkuyorum. Neticede Akbulut sözcülük yaptı. "Parti" böyle buyuruyordu. Meclis grubunun iradesi çiğnenmişti. Toplantı çok sönük geçti. Akbulut gazetelere haber olabilecek yeni hiç bir şey söylemedi, toplantıdan sonra milletvekillerinin çoğu Akbulut`u eleştirdi. Tabi bu durum karşısında Akbulut ile Sezgin beni suçluyorlar. Onlara göre ben Akbulut`u eleştirdiğim için diğer milletvekilleri de benden cesaret alarak eleştirmişlerdi. Resmi ideoloji, cesaretli milletvekili değil, eleştiri yapan milletvekili değil, boyun eğen milletvekili istiyordu. Akbulut ile Sezgin kendilerini meclis grubu içerisinde partinin otoritesi olararak görüyorlardı. Beni de susmam koşuluyla yanlarına çekerek meclisin demokratik özelliğini tamamen ortadan kaldırmaya çalışıyorlardı. Onlara göre en demokratik yönetim, bir kişinin üç kişiye talimat vermesi, bu üçünün de geriye kalanları talimata uydurmasıydı. Bu plana göre Akbulut Koordinatör olacak, ulu önderimizden talimatları alacak, üçümüz de bu talimatlar çerçevesinde diğerlerini zapt u rapt altına alacağız. Bu anlayışa kesinlikle karşı çıkıyorum. "Meclis demokratik olarak çalışacak, kararlarını oy çokluğuyla alacak. Dışarıdan talimat almayacak, `PKK,` Meclisin üstünde olmayacak, içinde ve altında olacaktır" diyorum. Bu görüşlerimi basına da yansıtıyorum. Bana göre ulu önderimiz de milletvekili olararak seçilmeliydi, kendisine bir konum biçilmesi gerekliyse. Buna Meclis karar vermeliydi. Benimle yapılan röportajlarda sorulara verdiğim yanıtlarda, Meclisle ilgili kaleme aldığım yazılarda düşüncelerimi böyle dile getirmiştim. Diğer Milletvekilleri nin çoğu görüşlerimin doğru olduğuna inanıyor ve tavırlarını buna göre sergiliyorlardı. Sezgin ile Akbulut bu duruma şiddetle muhaliftiler. İkisi kendilerini partiyi koruyan, beni de partiyi meclisten dıştalayan olarak değerlendiriyorlardı. Oysa benim böyle bir niyetim yoktu. Ben demokrasiyi ve demokratik meclis çalışmasını öneriyordum. İşin gerçeği demokrasinin olduğu yerde dalkavukların işi bitiyordu. Dalkavuklar böyle bir felaketten müthiş korkuyorlardı. Partiyi koruma kaygısı sadece bir maske idi. Akbulut, Almanya’da orta bölgenin sorumlusuydu. On yıldan beri Almanya’da yaşıyor ve ulu önderimize dalkavukluk yapıyordu. Meclis seçimleri zamanında orta bölgede adaylığını koydu. Yasak olmasına rağmen denetimindeki olanakları ve çalışanları harekete geçirerek seçim çalışması yaptı, sandıklar açıldığında bölgede seçilecek olan dört delegeden dördüncü olmayı bir kaç oyla başardı. Birinci, ikinci ve üçüncü sıralarda kazanan yurtsever üç kadındı. Üçünün de seçim propagandası yapma olanakları yoktu. Üçü de Akbulut’tan çok çok fazla oy toplamışlardı. Bu gerçek te gösteriyor ki halk dalkavukları sevmiyor, demokrasi ve seçim dalkavukları ortdan kaldırıyor. Bu felaketten hem dalkavuklar hem de diktatör korkuyor. Akbulut kendi bölgesinde aldığı yenilginin nedenlerini kendi dalkavuk yapısında, kendi Akbulutluğunda aramıyor, beni eleştiriyor: “Gazetelere verdiğin demeçlerle kadınları ön plana çıkardın, neredeyse kazanamayacaktım." Dalkavuklarda kaybetme endişesi vardı, kul olmayan bazı yurtseverlerin seçilmesini benim etkime bağladılar. Hem kendi bölgemden hem de konferansta birinci milletvekili seçilmem dalkavukları daha da kızdırmıştı, "öne çıkmasın" talimatina rağmen öne çıkmıştım. Akbulut ile Sezgin`nin bana yönelik faaliyetlerine bizim Veli de katılınca talimat olayının ciddiyetine daha fazla inanmaya başladım. Veli, dürüst, çalışkan kendisine verilen işleri hamal gibi çalışıp yerine getiren, uzağı göremeyen bir arkadaştı. Veli de Sezgin ve Akbulut gibi konuşuyor. "Sen kitlelerle özel ilişkiler geliştiriyorsun, kitleyi kendine bağlıyorsun, gittiğim her yerde seni konuşuyorlar, partiyi değil" (seni konuşuyorlar derken ulu önderimizi değil demek istediğini anlıyorum.) diyor. “Nerede kitleyle özel ilişki kurmuşum,“ diye soruyorum “Frankfurt’ta " diyor. Düşünüyorum. Frankfurt’ta kimseyle özel ilişkim yok, eşim o bölgede kaldığı için arasıra gidiyordum, bir kaç kitle toplantısında konuşma yapmış, bir kaç evde kalmıştım; ama kimse ile özel ilişki kuracak zaman bulamamıştım. Sam`a gitmek için Frankfurt’a gidiyorum. Kültür Derneğin de Herbıji ile konuşuyorum, komutan Siar`in (31) kızkardeşi Nazlı bizi evine davet ediyor. Herbıji ile Nazlı’nın evine gidiyoruz. Oturma salonundaki bir kanepenin üzerine oturduğumda; televizyonun üzerinde Nazlı ile çekilmiş bir fotoğrafıma gözüm ilişiyor, ardından salonun duvarlarına gözlerimi gezdiriyorum; bir duvarda Che Guevera`nın, bir duvar`da da komutan Siar’ın fotoğrafı asılıydı. Ayağa kalkıp diğer odaları dolaşarak duvarlara göz gezdiriyorum, evde ulu önderimizin fotoğrafı yok. Avrupa`da bir yurtseverin evinde, ulu önderimizin değil de Selim Çürükkaya`nın fotoğrafı televizyonun üzerine konulmuş! "Yandın Selim!" diyorum. Niye böyle yaptın Nazlı? Senin yaptığını Çorumlular yapmaz, yaktın Selim`i diye düşünüyorum. Bir koltuğa oturarak biraz düşündükten sonra: "Veli bu eve geliyor mu?" diye soruyorum "Her zaman burada" yanıtını alınca; Frankfurt’ta özel ilişkimin korkunçluğunu anlamış oluyorum. Brüksel açlık grevinin meclis önderliğinde yapılması için, Avrupa merkez üyelerinin tümünün muhalefetine rağmen, ulu önderimizle anlaşıp meclis önderliğinde açlık grevini başlatıyorum. Akbulut ile Sezgin`i "ah, of" larla açlık grevine yatırıyorum. Ardından açlık grevine yeni bir düzey getiriyorum. Açlık grevinin meclis önderliğinde olmasından yararlanarak Avrupa parlamentolarıyla ilişkiye geçip meclisi meşrulaştırmayı hedefliyorum. Bunun için milletvekili Timur Sayan`la birlikte Avrupa ülkelerinin Başbakan ve Devlet Başkanlarına, Avrupa Parlementosu Başkanına, Mandella ve Papa Jean Paul`e Kürdistan`ın son durumunu, Türk Devletinin sivillere yönelik yaptığı katliamları, rakamlarla izah eden birer mektup kaleme alıyoruz. Ayrıca T.C. Cumhurbaşkanı Turgut Özal, Başbakan Süleyman Demirel, Meclis Başkanı Hüsamettin Cindoruk`a gönderilmek üzere birer protesto mektubu yazıyoruz. Türk parlamentosunda görev yapan bütün Kürt kökenli milletvekillerine; Kürdistan`da yapılan katliamlar karşısında sessiz kalmamaları gerektiğini vurgulayan mektupları hazırladıktan sonra, mektupların altına Kürdistan Ulusal Meclisi Avrupa Milletvekillerin adlarını yazarak imzaya açıyoruz. Mektupları diplomatik bir dille yazmaya özen gösterdik, uslube karşı çıkan aklı eksikleri susturabildik. Brüksel`de açlık grevini başlattığımızda; yabanci dil bilenlerden bir basın bürosu, bir de milletvekilleri sekreterlik bürosu oluşturarak; Avrupa devletlerinin Brüksel’de bulunan elçiliklerinden randevu alarak KUM milletvekilleri sıfatıyla görüşmeler yaptık. Her devletin Cumhurbaşkanına iletilmek üzere elçilere mektupları elden verdik. Avrupa Parlamentosu Başkanı, Belçika, Hollanda ve Hamburg parlamentolarıyla milletvekili sıfatıyla görüşmeler yaptık. Bu durum; diplomatik kapıların KUM`ne açılması demekti. Açlık grevinin bu seviyede ele alınmasında benim ve Timur Sayan`ın payı büyük olduğu için Akbulut ile Sezgin`in bana karşı olan rahatsızlıkları devam ediyordu. Her ikisi de bilgileri günlük olarak koordinatöre, o da ulu önderimize aktarıyordu. KUM halkımızın en yüce karar organıdır diye demeçler veriyorum. Meclis ve Brüksel açlık grevi Avrupa`nın politik, diplomatik ve basın çevrelerinde yankı uyandırıyor. Avrupa basını ve televizyonları; ulusal meclis, Kürt sorunu ve açlık grevini genişçe ele alarak kamuoyuna sunuyorlar, yalnız burada bir eksiklik yapılıyordu. Ulu önderimizden hiç söz etmiyorlardı! Onun yerine bir kurum olan KUM geçmişti. Avrupa’da ilk olarak böyle vahim bir gelişme oluyordu! Çünkü daha önce Avrupa`da düzenlenen bütün açlık grevleri ve bütün etkinliklerde, ön planda olan ulu önderimizdi. Bütün etkinlikler onu öven sloganlarla başlıyor, onun büyük boy posterlerinin taşınmasıyla sürüyor, onu öven konuşmalarla sona eriyordu. Bundan dolayı Avrupa kamuoyu bu etkinliklere ilgi duymuyordu. Ben bu açlık grevinde, ulu önderimizi bilinçli olarak arka plana attım. Bir halk katliamlarla karşı karşıyaydı. Türkiye devleti bu halkı acımasızca yok etmeye çalışıyordu. Kontra eylemleriyle şehirlerde beşyüzden fazla sivil öldürülmüştü. Ve bu halk kendisini yönetmek için temsilcilerini seçmişti; öne çıkarılması gerekenler bunlardı. Evet, bunları ve Kürt halkının yaşadığı dramı, arka plana atıp bir kişinin önünü açmak, Kürt halkına ihanettir! Halkın can alıcı, ölümcül sorunları ortada dururken; kitlelere "Yaşasın Bağımsızlık " sloganı yerine, "Biji Serok Apo" sloganı attırmak, bağımsızlığın önüne taş duvar çekmek demektir. Zaten Avrupadaki etkinliklerde bir diktatör, her şeyin önüne geçtiği için, kamuoyu bu büyük halkın dramı karşısında ilgisiz kalmıştı. Bu ilgisizliği emperyalizmin politikaları gibi savsatalarla açıklamak diktatörün ucuz propagandasıdır. Hükümetleri bir tarafa bırakalım; Avrupa halklarına yürüyüşlerle, gösteriler, miting ve toplantılarla Kürt halkının dramı, durumu anlatılmıyor, ulu önderimizin ululuğu anlatılıyor. Onbinlerce kişinin katıldığı gösterilerde, sadece ulu önderimizin büyük posteri taşınıyor, onu öven konuşmalar yapılıyor ve yine onu öven sloganlar atılıyor. Bu maskaralıklarla Avrupa halkları, Kürt halkının çektiği acıları nasıl öğrenmiş olacaktır? Avrupalının gözünde kişiyi böylesine putlaştırmak maskaralıktı. Alman yaşlıları ellerinde ulu önderimizin fotoğraflarıyla caddelerde, "Biji Serok Apo" diyerek yürüyen gençlerimize bakınca, sanki kırk yıl önceki gençlik yıllarını hatırlarmışçasına tuhaflaşıyorlardı. Sırnak`ın bombalanmasından sonra düzenlenen bir yürüyüşte, "Kahrolsun Sırnak`ı Bombalayanlar!" sloganı yerine, "Bıji Serok Apo" sloganını kitleye attıranlar, bir ulusun büyük davası önüne bir şahsı engel olarak diken dalkavuklardır. Başkaları değil! Böyle yapıldığı için, Avrupalılar gözlerinin önüne dikilen bu diktatörün arkasındaki kitlelerin çektiği acıları, ya görmüyorlar ya görmezlikten geliyorlar. Ben bütün bunları görüyordum, bütün dalkavuklar söylediklerimin doğru olduğunu biliyorlardı. Hatta kendi dalında uzmanlaşmış ünlü bir dalkavuk Avrupa`da yapılan geniş çaplı bir toplantıda beni kast ederek "doğru düşünceleri vardır ama, şu anda geçerli değildir" diye söylemişti. Dalkavukların derdi, halkın kurtuluşunu gerçekleştirmek değil, diktatörü övüp karın doyurmaktır. Avrupa`da yapılan son cephe toplantısında dalkavukların büyük bir ihtimalle ulu önderimiz tarafından planlanan saldırılarına maruz kalıyorum. Hepsi bir ağızdan beni eleştiriyorlardı. Bütün eleştirilerin özetini bir dalkavuğun söylediği söz izah etmektedir: "Selim bilsin ki, PKK ondan daha büyüktür." Bütün bu suçlarım ve günahlarımla KUM toplantısına katılmak için Sam`a, oradan Güney Kürdistan`a gideceğim. Başıma gelecekleri tahmin ediyorum, buna rağmen gideceğim. Yamyamı, beni yemeye yeltenirken görmek istiyorum. Gözlerinin içine bakmak istiyorum. Bu benim için çok önemli. Gitmeden bir gün önce, eşim dalkavuk olmam için bana nasihatte bulunmuştu. Kendisine şu sözleri söyledim: "Meclis toplantısı ile birlikte daha da tanınacağım O, da benim işimi bitirecektir!" Eşrefiye otelinde zaman durmuş; ben durmuş zamanda, durmamış zamanları düşleyerek yaşıyorum.

Bölümler Kapak İthaf Açıklama 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Dip Notlar İsim dizini

kurdistan sorgusu için bulunan resim dosyaları